Zelf verklaart Barbara haar sportsuccessen door een combinatie van karakter en talent. “Je moet natuurlijk wel doorzetten. Ik wist dat het even zou duren voor ik de top kon bereiken. Maar op een bepaald punt in mijn carrière wist ik wel: ik kan het en ik doe het: ik ga voor goud!” Dat was tijdens de Wereldkampioenschappen in Inzell, in 2005. En inderdaad: Barbara werd nummer één op de 1000 meter. Na de Olympische Spelen in Turijn (2006) zette ze een punt achter haar mooie schaatscarrière. Ze stopte zoals zij het had gewild: als wereldkampioen.



Boek
Sindsdien zit Barbara niet stil. Medio 2008 verscheen haar boek ‘Lekker! Leven, eten en bewegen met Barbara de Loor’. Een lifestyle boek met prachtige foto’s, waarin ze haar topsportcarrière beschrijft en openhartig vertelt over de tegenslagen en hoogtepunten. Daarnaast geeft ze tal van tips op het gebied van gezond leven, beweging en voeding om lekker(der) in je vel te komen zitten. Natural Body nam samen met Barbara een aantal van haar eigen, inspirerende uitspraken door.

‘Als je vierde bent, kan je de volgende keer vanuit de luwte proberen te winnen’.
“Ja, zo zie ik dat. Kijk je naar een schaatser als Sven Kramer, dan heeft hij duidelijk maar één doel: winnen. Voor mij was het altijd belangrijker dat ik me prettig voelde op het ijs; dat de sfeer in het team goed was en dat ik tevreden kon zijn over mijn eigen prestaties. Ik had wel het vertrouwen ooit de top te bereiken, maar dat was niet mijn belangrijkste doel - zeker niet aan het begin van mijn carrière. Voor sponsors en trainers was het natuurlijk minder aangenaam dat ik vaak net buiten de prijzen viel. Maar zelf vond ik het wel een fijne gedachte om de strijd vanaf een vierde plek aan te moeten gaan. Als je eenmaal bovenaan staat is de druk veel groter. Dat kan ook een nadeel zijn.”

Hartoperatie
‘Niemand is constant in balans, iedereen heeft tegenslagen. Het is de kunst hoe je daar mee omgaat.’
“Sinds mijn twaalfde had ik last van een hartritmestoornis die steeds erger werd. Zelfs op momenten dat ik me gering inspande schoot mijn hart soms wel twintig keer op een dag vanuit rust door naar 220 slagen per minuut. Er zat niets anders op dan de stoornis operatief te laten verhelpen. Een vreselijke ingreep. De operatie duurde maar liefst zes uur en al die tijd moest ik bij bewustzijn blijven. Ik was ontzettend bang! Gelukkig slaagde de operatie, maar tijdens mijn herstel kostte het me wel moeite, weer vertrouwen te krijgen in mijn eigen hart. Zou ik het wel aandurven weer op topniveau te gaan presteren? Mijn grenzen op te zoeken en wellicht te overschrijden? Op zulke momenten hielp het mij, na te denken over de essentie van mijn bestaan. Ik ging terug naar de basis, naar het gevoel dat ik beleefde als klein meisje op het ijs. Het mooiste dat er voor mij bestond was: schaatsen. Dus in plaats van te focussen op mijn angsten, ging ik terug naar dat gevoel van vrijheid, waarin ik me niets aantrok van wat mensen om me heen dachten of zeiden. Tegelijkertijd moet je soms ook gewoon een time-out durven nemen. Even weggaan van alle zorgen en je terugtrekken van alles en iedereen.”